Is het verstandig om met littekenweefsel op mijn longen toch te duiken?
Moet ik preventief niet duiken, ondanks dat ik mij er veilig bij voel?
In 1995 heb ik hodgkin gehad, ik ben hiervoor geopereerd en heb chemotherapie gehad. 6 jaar later ben ik begonnen met duiken, dit zonder enige problemen. Ik heb alle brevetten in Nederland gehaald en veel heb wereldwijd veel ervaring opgedaan. In 2004 kwam de hodgkin terug. Dit keer zijn er geen halve maatregelen genomen en is er 8 maanden ABVD gegeven. Het resultaat is dat ik weer clean ben.
Bleomycine zou ervoor kunnen zorgen dat de longen aangetast zouden kunnen zijn, zeker na 2 keer een forse behandeling met dit middel. Zeer uitgebreid onderzoek in het Duik Medisch Centrum in Den Helder heeft aangetoond dat Bleomycine totaal geen sporen heeft nagelaten. Geen reden niet te duiken dus.
Wel is er tijdens deze medische studie duidelijk geworden dat er op een klein bovenstuk van de longen littekenweefsel te zien is van de behandeling van 17 jaar geleden. Men suggereert nu dat het wellicht preventief slim is niet meer te duiken omdat men hierover geen zekerheden kan geven.
Ikzelf ben van mening dat het risico nihil is, gezien de lange termijn en het probleemloze duiken tot op heden.
Wat is uw mening hierover?
Antwoord
Dat is inderdaad een dilemma. Longweefsel hoort elastisch te zijn en te kunnen zijn. Dit is nodig voor een normale longfunctie, maar zeker onder druk, zoals bij duiken. In gebieden met andere samenstelling van longweefsel, zoals littekenweefsel of, zoals bij jou waarschijnlijk, longfibrose, is er verminderde rek, maar ook verminderde gaswisseling. Bij met name calamiteiten is het belangrijk dat het weefsel overal even elastisch is. Op die plaatsen waar littekens zijn, kunnen scheuren ontstaan (klaplong) of een gestoorde gaswisseling, met mogelijk gasbelvorming (caissonziekte).
Ik snap dat het duiken als veilig voelt, je hebt immers vele duiken zonder probleem gemaakt en gelukkig nog geen calamiteit gehad, maar ik snap dat je aangeraden wordt niet te duiken.
Een 2e probleem is namelijk, dat je wel eventueel voor jezelf de keuze maakt om met dit risico toch te gaan duiken, maar daarmee stel je je buddy ook bloot aan "extra gevaar". Ten derde zou bij een calamiteit de medische verzekering of de duikverzekering jou zelf verantwoordelijk kunnen stellen, zodat je alle kosten voor behandeling/redding zelf zou moeten dragen. Natuurlijk is dat een "doemscenario" maar het is wel belangrijk om mee te wegen.
Dus, helaas, ook mijnerzijds zou het een negatief advies zijn zowel voor je eigen veiligheid als voor die van je buddy.
Vriendelijke groeten,
Henriette Vrij-Mazee.
Bovenstaande vraag is beantwoord door
Henriette Vrij-Mazee
Henriette Vrij-Mazee is werkzaam als arts reizigersgeneeskunde. Daarnaast heeft zij ervaring op het gebied van interne geneeskunde, longziekten en reumatologie. Ze is werkzaam geweest bij de trombosedienst, een asielzoekerscentrum en als consultatiebureau-arts. Verder beschikt Henriëtte over de certificaten sportgeneeskunde en duikgeneeskunde.