Antwoord

Beste Lynne,

Je hebt een heleboel vragen naar aanleiding van de diagnose Dissociatieve IdentiteitsStoornis, die jij gekregen hebt. Je wilt weten of het een echt bestaande stoornis is, hoe de diagnose gesteld wordt, of er mensen in gespecialiseerd zijn en wat de behandelmogelijkheden zijn. Ook wil je weten of er literatuur over is. Laat me proberen je vragen te beantwoorden.

Een dissociatieve identiteitsstoornis, ook wel multipele persoonlijkheidsstoornis genoemd, is een stoornis die is opgenomen in hét diagnostisch standaardwerk van onze huidige tijd, de DSM-IV. Dat betekent dat er criteria genoemd worden waaraan iemand moet voldoen om aan deze stoornis te lijden.
Of de stoornis daarmee ook werkelijk bestaat of niet weet niemand zeker. In de verschillende uitgaven van de DSM zijn stoornissen verdwenen, uitgebreid, toegevoegd, gewijzigd.
Het is het beste wat we op dit moment hebben en daar moeten we het dan ook mee doen. Je geeft aan dat je twijfelt aan de diagnose ook al ben je het ermee eens dat de symptomen kloppen. Als je je in de voorgestelde behandeling kunt vinden zou ik je adviseren je twijfel een poos in de ijskast te stoppen en pas weer tevoorschijn te halen als duidelijk blijkt dat de behandeling vruchteloos is. Twijfel kan namelijk heel goed een negatieve invloed op de behandeling hebben. Het maakt het heel moeilijk om goed mee te werken.

De beschrijving Hersenaandoening van de DIS zoals die er nu is kent vier belangrijke criteria. De eerste is dat er binnen een persoon twee of meer van elkaar te onderscheiden persoonlijkheden of persoonlijkheidsvormen moeten zijn.
Het tweede criterium is dat ten minste twee van deze persoonlijkheden of persoonlijkheidsvormen regelmatig het gedrag van de persoon volledig moeten bepalen.
Ten derde moet er een onvermogen zijn om zich belangrijke persoonlijke gegevens te herinneren. Dit onvermogen moet te veel omvattend zijn om met gewone vergeetachtigheid verklaard te kunnen worden. Dit moet blijken uit tenminste één van de volgende verschijnselen: blackouts of perioden waarin tijd gemist wordt; uit een blackout komen in een onbekende omgeving en niet weten hoe je daar gekomen bent; uitgebreide amnesie voor de jeugd na de leeftijd vanaf 5 jaar en tenslotte nog een andere vorm van geheugenverlies tussen de alter persoonlijkheden.
Als vierde en laatste criterium geldt nog dat de stoornis niet het gevolg is van en het gebruik van middelen of van een neurologische of somatische aandoening.

Degene die de diagnose stelt kan dit na een of meerdere interviews doen en met behulp van vragenlijsten die dissociatie meten.
In Nederland zijn er mensen gespecialiseerd in dissociatieve stoornissen. Dhr. Onno van der Hart is coördinator van het Dissociatieteam en werkte of werkt nog bij het Riagg Zuid Nieuw-West in Amsterdam. Mevrouw Suzette Boon is daar eveneens werkzaam.
Mevrouw Nel Draijer heeft onderzoek gedaan naar dissociatieve stoornissen, werkt bij de Vrije Universiteit van Amsterdam, vakgroep psychiatrie.
Dit zijn er een paar, er zijn nog meer mensen die veel weten over dissociatieve stoornissen.
Het boek Trauma, dissociatie en hypnose is een uitgebreid handboek over de stoonissen, behandeling en achtergronden. Dit is geschreven onder redactie van de al genoemde O. van der Hart.

Wat behandeling betreft zijn er in de loop van de jaren veel verschillende behandelmethoden geweest. Momenteel wordt in de behandeling een drietal fasen onderscheiden. In eerste instantie stabilisatie en het verminderen van klachten. In de tweede fase worden traumatische herinneringen behandeld en in de derde en laatste fase vindt reintegratie plaats en rehabilitatie. In het bovengenoemde boek, geschreven voor behandelaars, wordt hier uitgebreider op ingegaan.

Wat medicijnen betreft begrijp ik dat voorzichtigheid geboden is. Medicatie schijnt succesvoller te kunnen zijn wanneer de verschillende ´alters´ beter samenwerken.

Hiermee hoop ik in een kort bestek je vragen beantwoord te hebben. Hopelijk kun je er verder mee. Ik wens je heel veel succes op je tocht naar genezing, verwerking, acceptatie.

Met vriendelijke groeten,

Carla Prick, gz-psycholoog/psychotherapeut.