Mijn zoon van 19 is autistisch en gaat nu weer sterk achteruit, moeten we de medicatie aanpassen of wat kunnen we doen?
Mijn zoon (19 jaar, 85 kg) werd onhandelbaar: slaan, schoppen, ook zichzelf. Met de Dipiperon ging het veel beter: echt een andere jongen.
Hij heeft dit medicijn nu 2 jaar. Hij gaat echter weer achteruit, en weer slaan en schreeuwen.
Hoe ver kunnen we de Dipiperon opvoeren en wat zijn de bijverschijnselen, of is er nog iets anders? Wat we kunne doen of proberen om de situatie leefbaar te houden?
Gaarne antwoord en ideeën hierover.
Gesteld door:
KarelJan,
Onbekend
Datum:
01-08-2000
Antwoord
In eerste instantie denk ik een onvolledig antwoord op je vragen te moeten geven, in de zin dat autisme niet tot mijn ervaringsgebied behoort. Ik denk eigenlijk dat dit nog tot onbekend gebied behoort.Waar ik wel iets over kan zeggen is over de toegediende medicatie: Dipiperon en Nedeltran. Beiden behoren tot de groep van neuroleptica, met specifieke indicaties: Nedeltran wordt vnl geïndiceerd als inslaapmiddel - Dipiperon vnl bij gedragsstoornissen (wat mij beter lijkt te passen bij uw zoon).
Neuroleptica kunnen nogal wat nevenverschijnselen vertonen o.a. extrapiramidale verschijnselen (o.a. stijve gang, abnormale oogbewegingen of plafonneren, Rusteloze benen = Hersenaandoening niet kunnen stilzitten, voortdurende drang om onrustig rond te lopen).
Deze verschijnselen treden op bij een overdosering. Onderdosering kan zich dan natuurlijk uiten door het terug optreden van agressieaanvallen.
Nu raad ik aan toch een huisarts of behandelende psychiater te consulteren. Iedere interventie met neuroleptica is een strikt individuele zaak die een nauwkeurige uitbalancering vereist - van hieruit is daar moeilijk een goed oordeel over te geven - dus met deze medicatie valt niet zomaar te experimenteren!
Naast de behandeling met medicatie lijkt het mij eveneens belangrijk eventuele veranderingen te registreren binnen het milieu waarin KarelJan aanwezig is - die kunnen zeker een rol spelen. Ook daarin kan de psychiater of psycholoog hulp bieden.
De situatie in België wordt nogal eens vaak op volgende manier opgelost: om het gezin of familie wat tot rust te laten komen, wordt de persoon voor korte tijd opgenomen in het ziekenhuis - observatie volgt, medicatie wordt aangepast, familie wordt begeleid.
Dit is dikwijls een oplossing om uit een soort vicieuze cirkel te geraken: KarelJan wordt wat moeilijker - omgeving wordt daarop gespannen - heeft ook zijn eigen reactiepatroon - dit werkt dan terug versterkend op KarelJan, en dan krijg je een conflictversterkende spiraal. Een opname koelt de zaak dan terug af.
Besluit:raadpleeg een psychiater / dokter voor aanpassing medicatie - doe dit niet zomaar zelf. Bekijk of het gedrag van KarelJan nog hanteerbaar is - zoniet lijkt een korte opname in een ziekenhuis aangewezen. In Nederland is de ambulante behandeling misschien een stukje meer uitgebouwd dan Vlaanderen en is die meer haalbaar.
Heb je nog vragen - stel ze dan gerust!
Marc Demeulenaere
Bovenstaande vraag is beantwoord door
Marc Demeulenaere