De ziekte van mijn vader heeft mij emotioneel erg geraakt en ik kan dit maar niet verwerken. Hoe kan ik hiermee omgaan?

Ik ben iemand die heel druk is. Wil iedereen zo veel mogelijk helpen. Ben altijd nadrukkelijk aanwezig, maar kan net zo rustig lekker op de bank zitten en een halve dag niets tot heel weinig zeggen. Die rustige momenten komen de laatste tijd heel weinig voor. Ik voel me constant opgejaagd, terwijl mensen dit niet zo bedoelen. Ik voel me snel aangevallen.

Zelf denk ik dat dit komt doordat er een half jaar terug een gebeurtenis in mijn leven is geweest waar ik waarschijnlijk nog steeds mee zit.

Mijn vader heeft in het ziekenhuis gelegen met een legionella besmetting. Hij heeft dus op het randje van de dood geleeft. Hij werdt goed behandeld. De artsen hebben er alles aan gedaan om hem weer zo goed als nieuw te krijgen. Wij (mijn moeder, mijn broer en ik) zijn minder goed behandeld. Ik heb toen aan de artsen om hulp gevraagd omdat ik met vragen zat, maar deze kreeg ik niet. Ik kon alles aan hun vragen. Zo makkelijk vond ik dat niet dus hield ik mijn mond en stond vaak aan het bed van mijn vader zonder hem aan te raken. Dit durfde ik niet. Ik heb toen gewoon doorgewerkt, maar heb het er heel erg moeilijk mee gehad. Heel veel mensen hebben dit in mijn omgeving niet begrepen. Voor een paar weken deden ze wel alsof, maar toen er geruime tijd was verstreken en mijn vader weer uit zijn 'slaap' was gekomen, moest het allemaal weer over zijn. Mijn vader was immers toch weer op de been? Wat had ik nog meer te zeuren?

Maar heel vaak heb ik driftbuien en heb ik nergens zin in, maar toch weer wel. Ik word zo nu en dan ook een beetje misselijk van mezelf. Er zijn ook momenten dat het goed gaat en dat ik een dag rust voel, maar er hoeft maar iets te gebeuren en het is weer mis.