Antwoord

Discopathie is een aandoening van de discus intervertebralis, de schijf die tussen 2 wervels zit. Het is feitelijk een radiologische beschrijving van degeneratie, achteruitgang in de funktie en vorm van deze discus, die zich uit in hoogteverlies van de ruimte tussen 2 wervels. De degeneratie is onderdeel van het natuurlijke verouderingsproces en zal een ieder, vroeger of later, in mindere of meerdere mate, ten deel vallen.

Binnen de discus zit de nucleus, de kern. Wanneer het volume van de nucleus afneemt door minder vocht (dehydratie), neemt de hydrostatische druk af en komt er meer druk op de vezels aan de rand van de discus. De mate van hydratie is o.a. afhankelijk van de belasting. In de loop van de dag wordt water uit de nucleus geperst met hoogteverlies als gevolg, tijdens de nachtrust kan het volume weer toenemen. De nucleus bestaat tot het dertigste levensjaar voor 90 procent uit water, bijeen gehouden door Hersenaandoening bepaalde eiwitten, een proteoglycaanmatrix. Als gevolg van verlies van proteoglycanen, neemt het vochtgehalte van de nucleus op latere leeftijd geleidelijk af tot 60-65 procent.

Degeneratie van de discus is het gevolg van proteoglycaanverlies. Onder invloed van kneuzingen (rugbyspelers!) en herhaalde bewegingen, met name draaibewegingen en strekken van de nek tegen weerstand (de kaasdragers in Alkmaar!) zal de discus op den duur in mechanische zin falen. De vezels aan de rand van de annulus raken meer onderhevig aan druk, hetgeen aanleiding is tot het ontstaan van scheurtjes en uitpuilen van discusmateriaal. Omdat de discus geen bloedvaten heeft, is er nauwelijks sprake van enig herstelvermogen. Wel ontstaat in de regel een nieuw evenwicht. In een klein aantal gevallen ontstaat een geleidelijke toename van degeneratie in de richting van een aandoening, waarbij dan het meerdere onderdelen van de wervelkolom betrokken zijn. Daarbij ontstaan facetartrose, instabiliteit en uitstralende pijnen (naar armen).

Discopathie is een natuurlijk verouderingsproces. Dit kan in de nek/onder in de rug aanleiding vormen tot het ontstaan van lokale pijn, die meestal vanzelf weer verdwijnt. Het natuurlijk beloop is meestal gunstig.

Nekklachten komen bij fietsers vaak voor. Zij berusten bijna altijd voornamelijk op overbelasting van de nekspieren. Het treedt met name op na langerdurende belasting. Bij verminderde flexibiliteit ontstaat de pijn door de aërodynamische, vooroverliggende houding. Andere factoren zijn een slechte fiets-houding, matige conditie, en verhoogde spierspanning door stress of depressiviteit. Bij MTB/cross komt het vaker voor. Meestal berust de pijn op 'muscle strain', dus spieroverbelasting. Door deze strain kan ook hoofdpijn ontstaan. Mogelijk zijn er ook neurologische oorzaken indien het gepaard gaat met uitstraling en/of krachtsverlies in de armen. Andere oorzaken zijn hals-artrose, d.w.z. kraakbeenverlies aan de nekwervels of een tussenwervelschijf-probleem, zoals degeneratie of een hernia. Bij jongeren betreft het meestal alleen spieroverbelasting, bij ouderen de combinatie van overbelasting met degeneratieve afwijkingen van de halswervelkolom. De framemaat, en verdere afstelling (stuur/zadel) kan meespelen. Een voorover liggende houding, steunend op een triatlonstuur, kan de oorzaak zijn. Vrouwen, meestal aangewezen op te lange frames, hebben vaker nekklachten.

Beleid

Geleidelijk opvoeren van trainingsvolume, hooguit 10 keer per per week. Verander tijdens fietsen regelmatig je houding; verplaats voortdurend de positie van de handen en probeer je nek en rugspieren te ontspannen; kijk niet voortdurend strak voor je uit, maar blijf rondkijken. Met de handen op de remgrepen heb je minder gauw last dan onder in de beugels. Probeer een kortere positie, door een korter frame, zadel wat meer naar voren, of een wat kortere en hogere stuurpen. Fysiotherapie in de vorm van rekoefeningen van de nek/schouderspieren en isometrische oefeningen (aanspannen zonder verkorting) hebben vaak effect. NSAID’s (diclofenac, brufen) zijn te overwegen. In uitzonderlijke gevallen, waarbij duidelijke orthopedische afwijkingen zijn vastgesteld, komt een operatie in aanmerking. Chiropraxie helpt soms.