Antwoord

Een fietser gebruikt zijn voeten op een andere manier, dan wanneer hij loopt. Voor het enkelgewricht is dat gunstig, want de hoekbewegingen zijn tijdens het fietsen veel minder dan tijdens lopen. Met een stijve enkel, b.v. door slijtage, ben je daarom toch goed in staat zonder pijn of beperking te fietsen. Hielklachten komen dan ook niet of nauwelijks voor bij fietsers.

De fietser trapt echter met zijn schoen op het pedaal ter hoogte van de bal van de voet. In de voet zit hier een belangrijk gewricht, het eerste MTP gewricht, de verbinding tussen binnenste middenvoetsbeentje en de grote teen. Een groot deel van de kracht waarmee getrapt wordt, wordt via dit gewricht en het gebied eromheen, overgebracht. In dit gebied loopt de kracht tijdens de trapbeweging op tot 600 Newton, terwijl de rest van de voet maar net 200 Newton te verwerken krijgt. Het zal duidelijk zijn, dat wanneer je als fietser afwijkingen aan de voet in dit gebied hebt, fietsen erg pijnlijk of zelfs onmogelijk wordt.

Wat echter ook nog kan meespelen, is de bevestiging van het schoenplaatje. Als je pijn voelt ter hoogte van de bal van de voet tijdens het fietsen (zoals jij dus), probeer dan eerst eens de schoenplaatjes naar voren te zetten en het effect daarvan af te wachten.

Schoenen, dus ook wielrenschoenen, zijn er om de voeten te beschermen en moeten goed passen. Dat laatste vooral ook in de breedte, maar soms zijn voeten niet even lang! De schoenen moeten dan afgestemd worden op de grootste voet. Bij te grote schoenen ontstaan klauwtenen. Maar bij te kleine, en ook vaak bij nieuwe schoenen, ontstaan blaren.

De grote teen kan een verkromming naar buiten hebben, waardoor een dikke pijnlijke knobbel aan de binnenzijde ontstaat. Deze aandoening is lastig met fietsen omdat de wielrenschoen dan vaak niet meer past en er pijn tijdens fietsen optreedt. De afwijking ontstaat vaak door verkeerd schoeisel door een te nauwe neus van de schoen.

Pijn en zwelling in de grote teen kan echter ook samenhangen met jicht. Deze stofwisselingsziekte is aangeboren en leidt op latere leeftijd periodiek tot ophoping van urinezuur in bepaalde gewrichten, met name die van de grote teen.
Bij de stijve grote teen, vaak familiair voorkomend, is er een erg pijnlijke aantasting van het kraakbeen van het teengewricht. Aangepast schoeisel kan hierbij helpen: een lage hiel, een brede en 'diepere' neus om meer ruimte te creëren. Ook worden inlays, bv, via een podotherapeut Hersenaandoening geprobeerd.
Afwijkende teenkrommingen, klauwtenen, hamertenen en mallet-tenen komen veel voor, maar geven zelden klachten tijdens het fietsen.
Likdoorns berusten op eeltvorming door abnormale druk op bot. Likdoorns zijn meestal pijnlijk en heten dan 'eksterogen'. Harde likdoorns zijn te behandelen met 'paddings', zachte inlays, om de druk en wrijving te verminderen. Ook verwijderen met puimsteen, en anders wegsnijden, is effectief. Zachte likdoorns zitten meestal tussen de tenen. Als zalfgaas niet helpt, moeten ze worden weggesneden.

Samengevat:
Verplaats je schoenplaatjes 1 cm naar voren.
Bespreek met je huisarts of je geen jicht hebt of een afwijking (hallux rigidus, hallux valgus) in je voet of aan je tenen.
Probeer eens andere schoenen met een bredere neus.