Ik ben een man en ik heb een blokkade in het bedrijven van seks en het krijgen van een orgasme, gezamelijke therapie bij een sexuoloog heeft weinig opgeleverd, heeft u nog adviezen?
Dag Christel,
Ik heb een blokkade in het bedrijven van seks.
Gezamelijke therapie bij een sexuoloog heeft weinig opgeleverd (wat betreft het wegnemen van mijn blokkade). Als deel van de therapie hebben wij o.a. bewust geen sexbeleving gehad. Dit is geëscaleerd en heeft uiteindelijk geresulteerd in een relatiebreuk van bijna een jaar. We hebben onze relatie inmiddels weer opgepakt, want we houden erg veel van elkaar.
Het gegeven dat ik nooit in een vrouw heb kunnen klaarkomen lijkt niet langer meer te leiden tot verdere frustraties of faalangst. Voor mijn huidige vriendin is dit overigens nooit een item geweest.
We zijn, met die ene onderbreking, nu bijna 10 jaar samen en al die tijd heb ik minder zin in seks dan mijn vriendin. Zij vindt dit voor de complete beleving van een liefdesrelatie erg belangrijk. Ik deel dat met haar, alleen is dat bij mij meer opgelegd dan dat het van binnenuit komt. Ik erken het cruciale verschil. Ook heb ik geleerd dat seks met een andere vrouw niet leidt tot een andere of meer bevrijdende sensatie.
We vrijen thans met tussenpozen van vele weken. En dat leidt tot onvermijdelijke spanningen in onze relatie.
Antwoord
Hallo Marsan,Je beschrijft treffend je schrijnende probleem. Je hebt zelf aan den lijve meegemaakt dat verworven inzichten niet automatisch leiden tot verbetering. De vraag is ook of dat uiteindelijk haalbaar of zelfs wenselijk is. Je noemt zelf dat je je er feitelijk zelf al bij neergelegd hebt, maar dat je lage libido en het het niet kunnen ejaculeren in de vagina, tot behoorlijke relatieproblemen leidt.
In de vele therapieën die jullie samen hebben gevolgd zijn jullie vooral gericht geweest op het oplossen van jouw probleem. Jullie hebben daarin een gezamelijke en een individuele ontwikkeling doorgemaakt.
Vervolgens blijken deze therapieën onbevredigend resultaat op te leveren en blijft het probleem voortbestaan.
Het klinkt voor mij alsof je dan weer bij de start van voren af aan begint. Maar eigenlijk zou het zo moeten zijn dat er na een therapie een verankering of standpunt gesteld moet worden, van waaruit je verder kunt. En daarin lees ik jouw onmacht.
Gegeven dat er inderdaad weinig aan jouw probleem te veranderen is, beschikken jullie over een aantal keuzes:
- niet accepteren van de problemen en verder proberen naar oplossingen of aanpassingen of consensus te zoeken.
- wel accepteren van de problemen en proberen de relatie rondom dit gegeven vorm te geven.
De crux is in dit geval dat je je niet afhankelijk maakt van de het advies of interventie van een ander, maar dat je zelf het heft/verantwoordelijkheid/ en beslissing in eigen hand neemt. Je bent zelf degene die het ankerpunt of standpunt zal moeten innnemen om verder te kunnen.
Beide keuzen kunnen leiden tot nieuwe therapieën, maar ik vraag me af of je daar wel behoefte aan hebt.
Eigenlijk kan ik je alleen maar aanraden om vooral bij jezélf te rade te gaan, en nuchter een balans op te maken met voors en tegens. Durf daar ook een eigen conclusie aan te verbinden, zonder interferentie van omgeving of relatie.
Ik wens je veel wijsheid, en sterkte om uit deze impasse te komen.
Vriendelijke groet, Christel Steyvers
Bovenstaande vraag is beantwoord door
Christel Steyvers
Christel Steyvers is als psychologe werkzaam in het forensisch-psychiatrische circuit. Als basis-seksuoloog heeft ze zich verdiept in (onder meer) erectiestoornissen en de diagnostiek van psycho-seksuologische aandoeningen. Ze is van plan om binnenkort de opleiding tot gezondheidszorg-psycholoog te gaan volgen.