Onwikkelt mijn dochter anorexia "athletica" en kan ik dit voorkomen?
Ik heb een dochter van 10 jaar, ze is 1.43 meter en weegt 32 kilo. Ze vindt zichzelf veel te dik.
Als vijfjarig meisje had ze dat al: na het eten touwtje springen, trap op en af rennnen enz. Het is van af haar zevende jaar twee jaar goed gegaan, nog niet zoals het hoorde, maar het ging redelijk goed. Sinds dit jaar wordt het weer minder: ze eet heel langzaam, hele kleine hapjes, ze wil het liefst na het eten naar de wc, of touwtje springen, of rennen om het eten er weer af te krijgen. Ze zit op wedstrijdturnen, waardoor ze heel veel dunne meisjes ziet, en op school als meiden onder elkaar, maken ze elkaar gek.
Ik ben zo bang dat het straks anorexia wordt en wat dan? Nu heb ik het nog een beetje in de hand maar wat straks als ze in de puberteit zit? Kunt u mij advies geven wat ik hier aan kan doen? Alvast bedankt.
Antwoord
Beste Roxanne,Je bezorgdheid is terecht, een aantal van de zaken die je waarneemt bij je dochter kunnen wijzen op een een begin van anorexia nervosa, en wel op een bijzondere categorie: anorexia athletica (sporters die een laag gewicht willen bereiken met "sportieve topprestatie" als drijfveer).
Goed leesbare informatie over anorexie vind je op deze link: http://www.life4u.nl/patindex.html .
Veel is bekend over de (niet altijd even succesvolle) behandeling van anorexia, weinig over wat mogelijk belangrijker is: hoe kun je het voorkomen.
Toch een paar tips:
Ga er begripvol mee om, harde confrontatie met de feiten pakt vaak averechts uit: je dochter zal ontkennen en op het standpunt gaan staan dat er niets met haar aan de hand is (en op dit moment heeft ze voor haar lengte een normaal gewicht)
Gaat ze echter klagen over duizeligheid, vermoeidheid of concentratieproblemen, grijp dit dan aan om ook jouw bezorgdheid hierover uit te spreken zonder dat je haar gewicht of haar eetgedrag ter discussie stelt. Stel voor om professionele hulp in te schakelen: dat kan je huisarts zijn en beter nog een psycholoog die bekend is met deze problematiek. Ik vermoed dat de vereniging waar je dochter lid van is ook met anorexia athletica bekend is en goede adressen voor professionele hulpverlening kent.
Hoewel je dochter nog jong is en zal beweren dat er echt met haar niets aan de hand is, kan het een hele opluchting voor haar zijn dat haar "alarmsignalen" op worden gevangen en er ook iets met deze alarmsignalen gebeurt.
Met vriendelijke groeten,
Jaap Karsten, kinderarts
Bovenstaande vraag is beantwoord door
Jaap Karsten
Jaap Karsten werkt als kinderarts in ziekenhuis Talma Sionsberg te Dokkum. Zijn speciale aandacht gaat uit naar endocrinologische ziektes (o.a. diabetes) en mitochondriale aandoeningen (stofwisselingsziektes). Hij zet zich in voor de medische begeleiding van kinderen met diabetes tijdens vakantiekampen, en geeft voorlichting aan de ouders van deze kinderen.
Wist je dat?
Je als MS-patiënt veel keuzevrijheid hebt bij het bepalen van je behandeltherapie? Ons nieuwe dossier 'Behandeling en therapiekeuze bij MS' geeft je handvatten bij het maken van deze keuze. Het geeft meer informatie over een onderhouds- en een acute behandeling. Ook wordt er een vergelijking gemaakt tussen de verschillende middelen die ingezet worden bij een onderhoudsbehandeling. Ook de behandeling van klachten en tips & tricks voor eventuele bijwerkingen komen aan de orde.
Klik hier om het dossier ‘Behandeling en therapiekeuze bij MS’ te lezen