Antwoord

Hallo Isis,

Je hebt al jaren last van depressie/angststoornis. Na behandeling door een psychiater en medicatie ging het redelijk maar het laatste jaar gaat het weer minder. Het ophogen van de medicatie heeft niet het gewenste resultaat. Om beter met je gevoelens om te leren gaan, heb je nu gesprekken met een studentenpsycholoog. Hersenaandoening Dit zijn er maximaal 8 waarvan je er al 6 hebt gehad. Je vraagt je af wat je moet doen om je stemming te verbeteren.

Gezien het feit dat eerdere behandeling met medicatie wel succesvol is geweest, zou ik je adviseren contact op te nemen met je behandelend psychiater. Het kan zijn dat de medicatie het effect heeft verloren doordat je deze al zo lang slikt. Wellicht dat andere medicatie wel resultaat geeft.

Je schrijft dat depressie en angststoornis in jouw familie vaker voorkomen. Dat doet vermoeden dat het erfelijke aspect een belangrijke rol speelt. Dat in ogenschouw nemend, lijkt het mij dat gesprekstherapie alleen zinvol is in combinatie met medicatie. De stoornis lijkt van binnenuit te komen en niet door externe factoren te zijn veroorzaakt. Wel kunnen externe factoren van belang zijn in het verergeren van de klachten. Middels gesprekstherapie kun je daarin meer inzicht krijgen.

Als ik je beschrijving lees, roept dat bij mij allerlei vragen op. Zo zou ik dan willen weten of je nog thuis woont, of op kamers. Of de klachten zijn verergerd toen je ging studeren of daarvoor al. Wat je beweegredenen zijn om psychologie te gaan studeren. Of je collega-studenten op de hoogte zijn van je probleem. Of het je sowieso lukt om te studeren wanneer je stemming zo somber is en je last hebt van huilbuien. En ga zo maar door.
Ik wil dan kijken of er iets is dat als 'trigger' heeft gefungeerd waardoor de klachten zijn verergerd. Kennis en inzicht hierin kan ervoor zorgen dat je daarmee leert omgaan. Maar het kan ook zijn dat andere medicatie alleen al voldoende is en dat een gesprekstherapie weinig meer kan bieden dat het leren accepteren van en omgaan met je de depressie en angst.

Verder vraag je mij of je geschikt bent om psycholoog te worden met jouw stoornis. Ik zou je willen adviseren deze vraag ook eens voor te leggen aan de studentenpsycholoog.
Persoonlijk vind ik het lastig hierover iets te zeggen. Je stoornis kan zeker een handicap zijn. Als psycholoog is het belangrijk dat je onbevooroordeeld bent. Je moet de problemen van anderen en die van jezelf gescheiden houden.
Wat verder belangrijk is, is dat je je eigen gevoelens niet op anderen projecteert, dat je geen interpretaties gaat maken voor anderen. Je eigen gevoelens en problemen mogen nooit doorsijpelen in een therapeutische setting.
Je moet dus kritisch naar jezelf kijken en je afvragen of dat mogelijk is. Ben jij van mening dat je kunt omgaan met problemen van anderen wanneer je zelf depressief bent? En hoe kom je op anderen over wanneer je je somber voelt? Als je afhankelijk bent van medicatie om goed te functioneren, ben je dan sterk genoeg voor dergelijk zwaar werk?

Het kan een voordeel zijn om zelf therapie-ervaring te hebben. Je weet dan wat cliënten ervaren. Maar je capaciteiten als psycholoog kunnen ondermijnd worden door je ziekte. Dat is iets waarvan je je bewust moet zijn. Alvorens je volledig te richten op een carriëre als GZ-psycholoog, is het raadzaam om hierover te spreken met mensen die hier wellicht meer ervaring mee hebben zoals de studentenpsycholoog en studie-coördinator.

Hoewel ik me realiseer dat ik op afstand weinig voor je kan betekenen, hoop ik toch dat mijn reactie je helpt. In ieder geval wens ik je sterkte en heel veel succes met je studie.

Met vriendelijke groet,

Monique Sinke
Psycholoog