Ik ben depressief, bij momenten heb ik su

hallo.
Ik heb al 3 jaar een depressie en denk zelf dat ie al langer speelt. Nu 3 weken terug ben ik volgens mijzelf in een psycose terecht gekomen en wilde een eind aan mijn leven maken. Ik ben toen 1,5 week opgenomen op gesloten afdeling bij het ggz in Oss. Toen mocht ik naar huis, want het was niet psychisch en was wat overbelast en zat even in een dipje. Maar thuis aangekomen laat alle hulp het afweten, zou vandaag afspraak met psychiater van ggz hebben, maar die is ziek, de maatschappelijk werk kan pas over 2 weken. Het maatschappelijk werk van het ggz in oss is het er helemaal niet mee eens dat ik ontslagen werd. De huisarts vindt het ook maar een raar verhaal. Volgens mij heb ik ook niet de goede medicijnen en weet wel nu ik thuis ben dat de onrust steeds meer aan het opzetten is. Ik heb namelijk 2 kinderen van 6 en 4, dus rust heb ik hier thuis niet en we worden van het kastje naar de muur gestuurd. Ik heb mezelf zo gewoon niet meer in de hand en de psychiater in Oss, daar heb ik zo geen vertrouwen meer in, maar weet wel dat het zo niet verder kan gaan. Ik ben nu 1 week thuis en er wordt gewoon helemaal niks met me gedaan. Mijn vraag is dus, is dit normaal dat er zo met patienten omgegaan wordt en hoe kan ik acute zorg krijgen of wat kunnen wij doen? Want ik weet niet hoelang ik dit nog vol ga houden, hier thuis. Ik blijf liever thuis maar dan wel met hulp want alleen kunnen wij het hier thuis niet meer, dat kost ons gewoon heel veel energie en heel veel ruzies!